Nieuws

September 10th 2022 
Llanberis, North Wales
 
Een verslag van Jespar: 
 
Het was ergens in november 2019 dat ik mijn wedstrijdplanning voor 2020 aan het bedenken was. Naast de competitiewedstrijden voor de TVH was ik nog op zoek naar een mooie seizoensafsluiter en dé wedstrijd die al sinds de start van mijn triathloncarrière op mijn ‘bucket list’ stond, leek het ultieme toetje voor wat een superseizoen moest gaan worden.
 
Helaas…
 

Bijna drie jaar heb ik moeten wachten, maar afgelopen weekend was het dan toch eindelijk zover. De Brutal Extreme Triathlon in het noorden van Wales, georganiseerd door Brutal Events en naar verluid één van de zwaarste triatlons van Europa. De afstanden die werden aangeboden waren de halve, hele en dubbele triatlon (volgende staat de triple ook weer op de agenda). Hoe de wedstrijd op mijn radar is gekomen weet ik niet eens meer, maar het terrein en de omgeving zullen hier absoluut in hebben meegespeeld. Magistraal, episch en onbeschrijfelijk mooi. 

Vier weken eerder zou ik, ter voorbereiding op dit avontuur, starten op de XTERRA - Ardennen (halve afstand). Echter werd ik op de vooravond van dit evenement, zo bleek anderhalve week later na analyse in het ziekenhuis, getroffen door het Adeno-virus (ik moest het ook Googlen). Ruim één week volledig uit de roulatie, gevolgd door nog één week van niet trainen. 30 uur aan trainingsarbeid gemist en wellicht nog erger een forse terugslag in mijn fysieke toestand die, tot aan die ellendige nacht in de Ardennen, sinds april zorgvuldig naar dit moment was opgebouwd. 
 
Geen optimale voorbereiding en het was dan ook niet geheel onverwacht dat velen aan mij vroegen of ik wel ging starten in Wales. Nou, ja dus! Er was namelijk nog een belangrijk aspect wat de afgelopen jaar aan mij heeft lopen klagen en dat is mijn mentale weerbaarheid tijdens dit soort lange wedstrijden. 2 starts op een halve triatlon; 1x DNF,  4 starts op een hele triatlon; 3x DNF. En al was er voor elke DNF wel een excuus (van goed tot bedenkelijk) te verzinnen, het waren nooit blessures die mij tot opgave deden bewegen. Reden temeer om, na aan mijn mentale weerbaarheid gewerkt te hebben, dit wederom in de praktijk te gaan testen. Al was mijn fysieke toestand dus weinig hoopgevend.
 
Het devies was dan ook gewoon starten, niet te gek doen en kijken wat dat brengt. De diverse parcoursen en de temperatuur van het zwemwater waren in de voorafgaande week al verkend  en de omstandigheden logen er niet om. 3,8km (4 ronden, met elke 2e ronde een land lap) zwemmen in het schitterende Lake Padarn, gevolgd door 187km fietsen (4 ronden) in de prachtige omgeving van Llanberis en Beddgelert met ruim 2300 hoogtemeters, gevolgd door 25km (3 ronden) hardlopen met bijna 500 hoogtemeters, met als absolute afsluiter, en en passant waar elke atleet hier voor kwam, het beklimmen en afdalen (15km) van de hoogste berg van Wales; Mount Snowden (á 1085m).

Pas als ik de foto’s terugzie, besef ik wat ik gedaan heb: de Jungfrau Marathon gefinisht. Mijn eerste bergmarathon, 42,195 kilometers lang en 1953 hoogtemeters.
Eén van de mooiste en zwaarste Marathons van de wereld. Waar ben ik aan begonnen 😉
 
De eerste tien kilometer gaan als een rondje om/door Interlaken heen. Vlakke weg met veel supporters langs de kant. 
Dan Interlaken uit en richting Lauterbrunnen, hier wordt de omgeving steeds mooier en mooier. 
Terwijl je langs Brienzersee loopt merk je dat je steeds wat hoger klimt. Je rent letterlijk de bergen en kijkt je ogen uit. De kilometers vliegen op deze manier voorbij. Net voor het dorp van Lauterbrunnen kwamen we de trein tegen, vol met supporters, hangend en zwangend uit de ramen. Super motiverend! 
Na het passeren van het dorp Lauterbrunnen, ren je langs de bekende waterval van Lauterbrunnen, Zwiterserse boerderijtjes met schapen en koeien en de supporters met luid Zwitserse bellen.
Een aantal weken geleden ben ik hier geweest om te trainen, dus ik weet waar wij naar toe rennen. 
Richting de de steilste klim van de Marathon, de muur van Wengen, een klim van vierhonderdvijftig meter.
Je ziet al mensen wandelen, maar ik probeer zolang mogelijk te blijven rennen. 
Het rennen gaat al snel over naar klauteren, strompelen en ik moet niet alleen zorgen dat ik de muur over kom, er begint ook een stemmetje te knagen die zegt dat ik misschien beter kan stoppen bij dertig kilometer en het daar lekker bij moet laten. Hier begint dus echt de Marathon!

Vrijdag zijn we aangekomen in Zell am See en direct naar de registratie gegaan om de startnummers op te halen. Daarna hebben we heerlijk gezwommen in het meer bij Zell am See. Heel imposant tussen de bergen, kraakhelder water en een heerlijke temperatuur. Op zaterdag hebben we een rustig rondje gefietst, de sfeer geproeft en zijn we naar de bike check- in gegaan. Op zondag was de start pas om 11 uur, dus we konden relaxed wakker worden. 
Bij de start zat de sfeer er al goed in (ondanks de regen). Parachutisten, een luchtballon en muziek maakten de sfeer compleet.
Robert en ik kozen voor een sneller startvak (zwemmen in 30-35 minuten). We zijn samen gestart en hebben heerlijk ontspannen gezwommen. Na 36 minuten kwamen we uit het water en in de wisselzone zat Robert al klaar om naar zijn fiets te gaan.

Afgelopen dinsdag was de laatste fietstraining. Deze is afgesloten met een tijdrit.

De looptraining op de woensdag gaat gewoon het hele jaar door. Deze is voorlopig nog niet op de baan (deze wordt gerenoveerd), maar in de omgeving van GAC. We verzamelen om 20 uur bij de ingang van GAC. 

Deze maand zwemmen we:

maandagavond: 18.30 uur buitentraining in de Zuwe (Wijde Blik)

donderdagavond: 1 september is de laatste training in de Sijsjesberg. Vanaf 8 september trainen we weer in de Biezem in Laren (21.15-22.15)

zaterdagochtend:  Vanaf 3 september is de eerste zwemtraining in de Lieberg. Van 9.00-10.00 uur.

Op maandag 26 september sluiten we het open water zwemseizoen af met een zwemloop en daarna een lichtjestocht in de Zuwe. Start zwemloop 18:30 uur, start lichtjestocht 19:45 uur. 

 

Na 3 halve (Nieuwkoop, Klazienaveen en Eupen) was het dit weekend tijd voor mijn 1/3 Triathlon. 
Om 6:00 vertrokken met hoop op een top 5 klassering. Ruim op tijd kwamen Ruben en ik aan en hebben onze spulletjes klaar gemaakt. Beetje warming-up. Nog even kletsen met Ruud, Dajo & Wim en dan maar te water. Het was 23 graden dus het wetsuit bleef in de auto. 
 
De start was druk. Ik probeerde agressief mee te gaan, maar iedereen wilde graag vooraan zwemmen. Dus beetje naar buiten laten duwen en snel eigen ritme gezocht. Na de eerste keerboei (het waren twee rondjes) was de kop, zoals altijd) duidelijk vertrokken maar nog wel zichtbaar. Besloten om toch eens wat steviger te zwemmen dan normaal (het was immers maar kort) en merkte dat ze niet heel hard meer wegliepen. Uiteindelijk als 11de uit het water op 90" van de top. 

Subcategorieën